-1در ان سالهایی که جنبش دانشجویی هنوز رمقی داشت و تحکیمی بود و انجمنی و تشکل ها جور واجور

همه نقد ما به جنبش دانشجویی این بود که شما فرم را نادیده می گیرید!!1

2-اقای ف پدر معنوی بخشی از جنبش دانشجویی بود ،مریدان زیاد و یک روزنامه موثر دانشجویی داشت و میزی در بوفه دانشکده به نام و او نشریه اش ثبت شده بود ،ایدئولوژی مبارزات ایشان رگه های ازچپ مارکسیستی و عشق به شریعتی بود  در واقع طیف رادیکال دانشجویی  که هم  فعال بودند و هم در دانشگاه اثرگذاری داشتند متعلق به همین ها بود  ف معتقد بود که معترضین اصلی انها هستند و هر که با انها نیست خروس قندی است

3-در مقابل نیروهایی بودند که که از لایه های مختلف اجتماعی شکل گرفته بودند و از چپ های فرانکفورتی تا طرفداران به اصلاحات و پست مدرن ها و ان چیزی که پیوندشان داده بود همین مبارزه با جبهه اول بود ! نبرد های جدی در تصاحب تشکل های دانشجویی شکل گرفت ،علیه هم مطلب نوشتند همدیگر را متهم کردند به هم فحش دادند و خیلی چیز های دیگر !

4- ف فارغ ا لتحصیل شد ان هم با سه ستاره !یک سال بعدش که در گیر و دار اعتراض به وزرات علوم به خاطر نشان های افتخاری اش به واسطه ی  الف " که از دوستان نزدیکش بود برای اولین بار با هم حرف زدیم و استدلال ها و نوع نگاه مان را گفتیم و صحبت های روزمره کردیم و ف " دیگر پدر معنوی و دشمن  نبود داشجوی سال بالایی بود که خوب خوانده بود نسبت به مسائل جامعه اش  حساس بود و نوع زیست و تجربه هایش به او کمک کرده بود که اتفاقا درک درستی از مسائلی که صرفا برای ما نظری بود پیدا کند.به ف" می گویم که در همه ی این سالها جنبش دانشجویی جزین که در درهای خوابگاه را بشکند و در نهایت تا چهارراه امیر اباد بیاید و دوباره برگردد و از پشت در شعار بدهد یا سنگ بزند چه کار دیگری کرده است ؟

5- ان چیزی که مشترک بین دو جبهه بود روش های اعتراضی انها بود ،فرق نمی کرد متعلق به چه جبهه  یا پارادایم فکری باشی همه یا انتخابات صوری که لشکرکشی دوستان بود برگزار کردند یا سمینارهای عریض و طویل  که معلوم نبود چرا این موضوع ؟اصلا چرا سمینار و خوب حالا که برگزار شد نتیجه اش اثرگذاری اش ؟!!! و یا تو حیاط دانشکده یا دانشگاه تجمع کردند تریبون ازاد گذاشتند کلاس ها را تعطیل کردند و شعار دادند ! و هیچ کس نبود که بگوید خوب شما که از دو دونوع گفتمان متفاوت پیروی می کنید چرا استراتژی ها و روش های اعتراضی تان یکی است و هنوز که هنوز است همام شیوه های اعتراضی را به لحاظ فرمی دنبال می کنید که دانشجویان دهه های 40 و 50 در دانشگاه ها !

6-جنبش سبز ایران برای اولین بار پس از انقلاب به فرم اهمیت فراوانی داده است ،و شکل مبارزاتی خودش را براساس منافع و کاردکردها و ظرفیت های خودش بنا کرده است او نمی خواهد بمیرد می داند که اگر بمیرد فقط مرده است بر فرض روی جلد  مجلات خارجی می رود و چند تا مراسم بزرگداشت  هم برای او می گیرندنمی خواهد اسطوره رنج باشد نمی خواهد در زندان ها شجاعانه مقاومت کند که سالها بعد قصه اش را برای فرزندانش کشورش بگویند و بر اساس همه اینها دست به کارهای می زند بادکنک به هوا می کند سبز به در و دیوار می زند روی اسکناس شعار نویسی می کند و یا راه پیمایی های بی خشونت برپا می کند در فضای سایبر فعال می شود و هر امکان دیگری که با مختصاتش سازگار است و از دل یک ایده و محتوای اعتراضی توانسته فرم مناسب به خود را پیدا کند و همین همخوانی دال و مدلول است که جنبش را به لحاظ خلاقیت هنوز پرتوان نگه داشته است !

7- دیروز با الف" درباره  بند بالا صحبت می کنم ،او در یکی از معدود  دفعات حرف مرا می پذیرد و مقایسه ای می کند که برا ی من جالب است او جنبش سبز را چون دون ژوانی می بیند که با فرم عشق بازی می کند و صرف تغییر فرم برای او  منبع لذت را فراهم اورده است و هشدار می دهد که با همه این  حرف ها اگر سالها جنبش اعتراضی ایرانیان را محتوا خفه کرده بود از حادترین شکلش که هدف وسیله را توجیه می کند تا عدم  خلاقیت های روشی  اما جنبش هم امروز در دام فرمالیسم افتاده است ! دارم به حرفهایش فکر می کنم که نکند فرم اعتراضی ما را از محتوای اعتراض خالی کرده باشد؟